Ik, een grote klomp verharde klei
Langzaam en stilletjes bekeerd
Mijn hart hap voor hap verteerd
Fragiele stem, knieen van gelei
Zo impulsief en intens en vrij,
als deze woorden zijn gecomponeerd
Zo als schrale pijn troost ontbeerd,
woede mijn liefde voor jou in mij
Hoe verslavend de omwegen der tijd
of oases der oneerlijk verdeelde krachten,
Ogenblikken met de macht der eeuwigheid
Aangetast is de basis van mijn gedachten
mijn subjectieve lens onhervindelijk kwijt,
Onwaarneembaar het doel van al mijn trachten
Author notes
Written September 20th, 2005
What did you think
Comments
-
Letters die onbeweeglijk op deze pagina vormen woorden die een ijle schreeuw lijken diep vanuit een ziel die alles tracht te omvatten wat binnen de grenzen van zijn vermogen om te omvatten ligt. We zijn veel groter dan we meestal denken en kleiner dan we ons vaak voelen. Maar de onderlinge verbondenheid die in deze uiteengeslagen wereld vaak niet waarneembaar is, maakt ons sterk. Een prachtig, intrigerend en imponerend gedicht. Jouw woorden maken overdonderende gevoelens los. Ergens daarin verscholen ligt de waarheid. Niet in de valse schittering van het leven van vandaag.
Chris
Adding your comment:
1 old applause
